Het leven zoals het is.

Jaja, 2 maand... Zolang is het geleden dat ik hier nog wat neergetyped heb. Is er dan niks gebeurt op die 2 maanden? Natuurlijk wel, maar het gebrek aan motivatie of de zin of misschien zelfs de verslaving aan Facebook zit hier voor iets tussen. Ettelijke uren worden er gespendeerd aan koeien melken, gewassen zaaien, gewassen oogsten, bomen oogsten, varkens verzorgen... Zal ik nog verder gaan? Nee dus.

Een korte samenvatting van de voorbije 2 maand?

De kids zijn terug naar school. Zalig zo terug wat stilte in huis. Altijd leuk als ze er zijn , maar je merkt dat als ze zo 2 maand bijna constant bij elkaar zitten, er wat afstand nodig is. Dylan gaat ook sinds september naar de Chiro. Jordy heeft dus het huis en zijn beide ouders 3 uur voor hem alleen. Op school gaat het met beide zeer goed. Jordy heeft er terug wat zin in gekregen nu hij in zijn nieuwe klasje zit en Dylan is van leesniveau 1 naar 3 à 4 gegaan. We proberen dan ook zo goed en veel mogelijk te oefenen met hem.

In september zijn we samen met mijn broer naar Phantasialand geweest. Het magere leventje dat ik nu leid maakt alles er een stuk makkelijker op. Ik paste overal in!!! Niet te geloven, geen enkel probleem in geen enkele attractie. Sharon en ik hebben ons geamuseerd, met haar kan ik in de wildste attracties gaan, zij offert zichtzelf graag op. Het hotel viel best mee, maart je bent zo moe en op als je uit een pretpark komt dat er na de maaltijd niet veel meer gebeurt. Ontbijt was trouwens wel super en voor mij weer een 'dit is het enige dat ik mis sinds ik mij heb laten opereren' momentje. Maar daar kom ik snel weer overheen als ik in de spiegel kijk.

Sinds deze week zijn de vit. B12 spuiten maandelijks geworden, in plaats van in het begin wekelijks. Ijzer blijft een probleem, maar volgens mij is dat iets waar ik mee zal moeten leren leven. Voor ik het vergeet: zondag een conditietest gaan afleggen voor het 'Fit in 12 weken' programma. Verschrikkelijk! Niet de test hé, maar de uitslag! Ik dacht nu ik vermagerd was dat de conditie ook vooruit zou gegaan zijn, maar niet dus. We gaan dus ons best mogen doen om binnen 12 weken een beter resultaat neer te zetten.

Andy is weer aangenomen voor de één of andere studie. In februari komen ze een nieuw dak leggen, in april gaan we naar Londen met mijn broer en in juni doet Dylan zijn eerste communie op mijn gloednieuwe terras.

Voila nu zijn jullie weer min of meer bij. Ik beloof niks en zie wel wanneer ik hier nog eens wat neerzet. Beter vroeg dan laat!!!

Groetjes

Mijn eerste werkdag zit erop en het was er eentje om u tegen te zeggen. Met Denemarken in het achterhoofd stond ik vandaag terug in het vertrouwde atelier in Rotselaar. Toen ik de oprit opgereden kwam en het gebouw betrad leek het alsof ik nooit ben weg geweest. Raar toch... Er zijn in die 2 weken niet echt grote veranderingen gebeurd dus is komen werken een klein beetje zoals thuiskomen.

Natuurlijk is Denemarken het onderwerp bij uitstek om het met de collega's over te hebben. De beste en moeilijkse vraag van de dag kwam van mij baas. "Wat is het mooiste dat je gezien hebt?' vroeg hij me. Oei, das een moeilijke. En als ik er zo over nadenk, kom ik tot het besluit dat ik daar nog meer moet over nadenken. Er waren voor mij niet echt dingen die eruit sprongen in Denemarken. Wat is het mooiste dat ik gezien heb in Denemarken?

De zee om de bocht die mijn ogen elke keer deed fonkelen als ik ze zag? De uitgestrekte weilanden die het gevoel geven van ongelooflijk veel ruimte? De telkens opnieuw rood kleurende zonsondergang waarbij ik kon wegzwijmelen? Het meer waar ik mijn lekkerste picknick ooit gegeten heb? De oude stad Fredericia met zijn watertoren die een ongelooflijk uitzicht geeft op de stad? Het prachtige havenstadje Bogense met zijn stenen muurtjes en poepchique boten?Of de glimlach op de kinderen hun gezicht wanneer ze zich uitleven op het springkussen, Legoland zagen of in het binnenzwembad zich de koning te rijk voelden?

Ik kan nog wel even verder gaan, en er dan toch niet uitraken. Denemarken was op alle vlakken even mooi. Alles had zijn charmes, zelfs de regen die een mistsluier tussen de heuvels legde. Dus het antwoord op die vraag blijf ik jullie schuldig, alhoewel de woordjes 'het Schotse koetje' vaak door mijn gedachten hebben gespeeld.

Wat een dag!!! De dag was eigenlijk veel te kort vandaag. Zo'n prachtig weer en nog zoveel dat ik wilde doen. Maar je moet nu eenmaal keuzes maken...

Eerste stop vandaag het hertenpark. Op papier beloofd het een groot bos met 2 soorten herten en wat vogels te worden. In het echt vind ik het zalig! Zodra we de poort binnenwandelen van het park worden we begroet door een bende herten die een piepend geluid maken. Grappig en zielig tegelijk, komen ze aanlopen om te kijken of we geen eten bijhebben. Ik heb gelezen dat je groeten en fruit aan de herten mag geven dus hebben we wat appels meegebracht. De herten worden wild bij het zien van dat lekkers en dringen zich op. Ze krijgen een paar appeltje voor we besluiten om verder te gaan. Er zullen nog wel andere herten in het bos zijn.

We beginnen te wandelen en het duurt even voor we nog iets te zien krijgen dat op levende wezens trekt. Onderweg vraagt Andy of ik dat nu niet zalig vind, zo een ontspannen wandeling in het bos maken. Echt ontspannen vind ik dit niet. Ik ben hier niet voor het bos of de bomen, maar voor de herten. Ik geef toe dat wandelen in de Ardennen of in de Oostenrijkse bergen ontspannen is, omdat je daar op zijn minst af en toe eens een prachtig uitzicht hebt.

We moeten best nog een stukje verder wandelen en krijgen zelfs een buitje regen over ons heen, voor we nog andere hertjes tegenkomen. In het begin zijn deze schuchter, maar eens ze merken dat we heerlijke tukken fruit bijhebben... Ze hangen rond Andy als een zwerm bijen om een korf. Als we ze kunnne afschudden hebben lopen we nog een stukje verder tot aan de andere poort om dan vervolgens te besluiten dat het beter is om gewoon om te keren. Er word hier en daar nog een foto genomen en voor we het weten zijn we terug aan het begin en zitten we in de auto richting havenstadje Bogense.

Terug op de camping hebben we met volle teugen genoten van onze laatste zonnige dag. Het springkussen heeft nog serieus afgezien die laatste zonnige dag in Schotland en de Kodak ook, want de kaart was vol. Wat moet dat wel niet geweest zijn als het alle dagen mooi weer was geweest? Morgen terug naar huis. Ik vertrek hier met gemengde gevoelens. Ik vond mijn eerste kennismaking met Denemarken niet slecht, heb prachtige indrukken en ongerepte natuur gezien. Maar volgens mij zaten we net een stukje te laag en hadden we brute pech met het weer. Maar ik heb er zeker geen spijt van dat ik hier geweest ben. Denemarken heeft het laatste van mijn zotte kuren nog niet gezien...

Kijk ook eens in ons online foto-album en snuif de Deense sfeer op.